“Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΜΕ ΤΑ ΜΑΥΡΑ” Ένα άρθρο για την κατάθλιψη από τον Ψυχολόγο-Ψυχοθεραπευτή Μάνθο Μυριούνη {±video}

ΑΠΟΨΕΙΣ/ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ/ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ/ΚΟΙΝΩΝΙΑ/ΚΟΣΜΟΣ/ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ/ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ by

​Να φανταστούμε την κατάθλιψη σαν μια μαυροντυμένη γυναίκα που απρόσκλητη μας επισκέπτεται στη ζωή και στο εσωτερικό, το ψυχικό μας σπιτικό μας.
Το κατεξοχήν δικό μας σπιτικό!
Μπορεί κι άλλοτε να την έχουμε συναντήσει τυχαία στον δρόμο και να έχουμε ανταλλάξει λοξές κλεφτές ματιές μαζί της, μα αυτή τη φορά όταν τύχει και χτυπήσει την πόρτα μας θα ξέρουμε ότι ήρθε να βρει συγκεκριμένα εμάς.
Μην την διώξετε…προσκαλέστε την μέσα, προσφέρετέ της ένα κάθισμα, συμπεριφερθείτε της όπως στους φιλοξενούμενούς σας και ακούστε με προσοχή αυτά που έχει να σας πει…
Στην εποχή μας και σε βαθμό πολύ πιο συχνό από ότι παλαιότερα, οι άνθρωποι -άνδρες και γυναίκες- βυθίζονται σε μια σκοτεινή άβυσσο, σε ένα πηγάδι δίχως πυθμένα φορώντας ένα βαθύ σούρουπο στα μάτια τους και σέρνουν εντός τους ασήκωτα βάρη, ψυχικά εξουθενωτικά συναισθήματα συνεχόμενης θλίψης.
Μπορούμε να δούμε μέσα τους την πλήρη εγκατάλειψη του εαυτού τους, το ρήμαγμα της ενεργητικότητας τους, το σκοτείνιασμα στο βλέμμα!!…
Ακόμη χειρότερα κάποιες φορές την απουσία κάθε διάθεσης για ανάκαμψη και μια ολοένα και πιο σαφή εικόνα προς την επερχόμενη ψυχική κατάρρευση και παράδοση από κάθε μορφή αντίδρασης.
Κάθε τι που μπορεί να είναι ευχάριστο έχει προ καιρού απολεσθεί και η καθημερινή λειτουργικότητα έχει εξαφανιστεί.
Μοιάζουν αυτοί οι άνθρωποι σαν τα παλιά μεγάλα εργοστάσια παροπλισμένα που κάποτε έσφιζαν από ζωή, από φωνές, από παρουσίες και τώρα στέκονται εκεί έρημα, μισοσκότεινα, σιωπηλά και βυθισμένα σε περασμένα μεγαλεία και εσωτερικές ανέξοδες και ατελέσφορες σκέψεις..
Ακινητοποιημένα καιρό τώρα, λες και πάγωσε ο χρόνος ξαφνικά κι από τον χαλασμό που γινόταν με τις φωνές των ανθρώπων,τώρα μοιάζουν με αποτεφρωτήρια ονείρων, σκέψεων, πράξεων,σχέσεων και κάθε είδους συναφειών
Σαν έρχεσαι σε επαφή με αυτούς τους ανθρώπους που δέχτηκαν την επίσκεψη της “θείας με τα μαύρα” κι έχεις μια κοντινή επαφή μαζί τους, οπότε πιθανά κι ένα θάρρος παραπάνω, μην τους ρωτήσεις αν το θέλουν , μην ρωτήσεις αν το έχουν υπό έλεγχο, ούτε να κατακρίνεις λέγοντας τους ότι δεν προσπαθούν αρκετά, ότι κάποτε ήταν ικανοί για πολλά…
Όλα αυτά είναι άστοχα και καμιά απάντηση δεν θα πάρεις!

Στον συνεχώς μεταβαλλόμενο και ασταθή κοινωνικό ιστό και δίχως τις ικανές εκείνες καθημερινές μας σχέσεις που δημιουργούσαν ισχυρούς και στέρεους συνεκτικούς δεσμούς μέσα στην κοινότητα, μπορούσαν συχνά να αποτελούν ανάχωμα στις επελάσεις των καταθλίψεων, ο σημερινός άνθρωπος παραμένει ουσιαστικά ολομόναχος.
Ολομόναχος, ακάλυπτος από την φροντίδα που του αρμόζει και δίχως την παραμικρή στήριξη παρά μόνο με τον άκριτο και ισοπεδωτικό στιγματισμό.
Εγκλωβισμένος στην κοινωνία της εικόνας και της ματαιοδοξίας, των υλικών απολαύσεων και της παντοδυναμίας του χρήματος έχει απομονωθεί από καθετί ουσιαστικό!

Ακόμη και η πνευματικότητά του έχει καταντήσει αντικείμενο χλεύης όταν εκδηλώνεται.
Έρχεται συχνά αντιμέτωπος σε ολομέτωπες συγκρούσεις, τρέχει να προλάβει τις γρήγορες εναλλαγές των δεδομένων βιώνοντας διαρκώς την συνθήκη της ανασφάλειας και της αγωνίας για την επιβίωση.
Όλο αυτό όταν γίνεται πλέον καθεστώς δημιουργεί ένα τεράστιο εσωτερικό ρήγμα,ένα δυσθεώρητο κενό…Που συνεχώς και μέρα με τη μέρα βαθαίνει και εγκαθίσταται μέσα μας.

Ο άνθρωπος απανθρωποιείται και πλέον δεν έχει καμία σημασία, μιας και δεν παίζουν κανένα ρόλο ούτε το πνεύμα του, ούτε τα συναισθήματα του, ούτε καν τα ταλέντα του!
Αφού δεν αποφέρουν κανένα κέρδος στην οικονομία της αγοράς όπως μάθαμε να την λέμε.

Σε αυτό το σύστημα που η ορθολογικοποιημένη και με σαφήνεια μετρήσιμη, η από πριν υπολογισμένη αποτελεσματικότητά του, που δεν επιτρέπεται να ξεφύγει ούτε κατά χιλιοστό από τα προκαθορισμένα, στερεί από τον άνθρωπο την ζεστασιά της ύπαρξής του, την ομορφιά της στιγμής αλλά του ακινητοποιεί, του παγώνει κάθε διακίνηση των συναισθημάτων του.
Κάθε ανταλλαγή τους και κάθε προσφορά τους.
Πράγμα μέσα στο οποίο ταΐζονται, ευδοκιμούν, αναπτύσσονται και διαμορφώνονται οι σχέσεις και οι επαφές των ανθρώπων.

Έτσι οι επιπτώσεις, σε όποιους δεν μπορούν να συγχρονιστούν υπό αυτούς τους όρους δεν έχουν μόνο κόστος στην υλική πλευρά της ζωής των ανθρώπων αλλά κυρίως στην ψυχοσυναισθηματική ,την νοητική και γενικότερα στην εύρυθμη λειτουργία της ύπαρξης τους.
Το ψυχοσυναισθηματικό κόστος είναι ανυπολόγιστο!

Δεν μπορεί σε καμία κοινωνική συνθήκη ο άνθρωπος σαν οντότητα να αξίζει μονάχα γι αυτό που είναι εξειδικευμένος να παράγει παρά μόνο γι αυτό που νιώθει και που αισθάνεται, για την αντίληψή του, την ποιότητά του, την ευγένειά του, την προσωπικότητά του..

Αυτό που ο Φρόιντ μας είπε πως “η ευτυχία είναι η εκπλήρωση κάποιας παιδικής μας επιθυμίας” μοιάζει τώρα αυτομάτως και αναπόδραστα ακυρωμένο και με τον τρόπο αυτό ο ίδιος ο άνθρωπος καταργεί και παραιτείται από κάθε στόχο στην ζωή του.
Θέλει προσοχή!

Ας μην είμαστε σκληροί με τον εαυτό μας κι ας χαμηλώσουμε τις αξιώσεις μας.
Προκειμένου να απολαμβάνουμε την ψυχική μας υγεία που όλοι ξέρουμε πόσο πολύτιμη είναι ας χαλαρώσουμε τις ανελέητα ειλικρινείς μας αυτοαξιολογήσεις, τις αυτομαστιγωτικές μας αυτοκριτικές και τους κατα κεραία συνεπείς απολογισμούς με τον εαυτό μας.

Οι ψυχικές μας δυνάμεις και ανθεκτικότητες θα φθίνουν όλο και περισσότερο γιατί ένα πράγμα που σε κρατάει ζωντανό είναι η επαφή και η όσμωση με τον εαυτό μας, οι εναλλαγές της ζωής με τα καλά και τα κακά της γεγονότα και γενικά η συναισθηματική κινητικότητα που θρέφει την εσωτερική μας δύναμη, την ατσαλώνει και καθιστά ισχυρή την εξέλιξη της αυτοπραγμάτωσης μας.

Το χέρι που θα μας ακουμπήσει και θα μας δώσει θάρρος στα δύσκολα. ένα ζευγάρι μάτια που θα μας κοιτάξουν όλο φροντίδα και οι φιλικές μας σχέσεις που είναι πάντα με ανοιχτά τα αυτιά τους, όταν θελήσουμε κάπου να μιλήσουμε.

Οι χιλιάδες εκκρεμότητες που έχουμε αφήσει να ξεχαστούν μέσα μας, οι φιλοδοξίες μας που έχουν πια σαπίσει, οι πολλές ακρωτηριασμένες επιθυμίες μας και οι μύριες προδομένες κι αθετημένες προσδοκίες που επιφυλάξαμε για τον ίδιο μας τον εαυτό, τον αληθινό ,τον γνήσιο, τον δικό μας, τον παιδικό μας…εαυτό!

Ε, λοιπόν όσο πιο πολύ σχετιζόμαστε κι όσο περισσότερο ερχόμαστε σε ουσιαστικές επαφές με τους φίλους και συνανθρώπους μας ,όσο πιο πολύ μοιράζουμε την χαρά μας, τόσο αυτή θα μεγαλώνει κι όσο μιλάμε για τον πόνο μας και τον μοιραζόμαστε τόσο αυτός θα λιγοστεύει!


Αν με ρωτάτε ποιος θα ήταν ο στόχος ενός ανθρώπου που έρχεται στη ζωή, δεν θα σκεφτόμουν πρώτιστα ούτε καριέρες, ούτε πλούτη παρά μόνο την υγεία.
Την σωματική και φυσικά την ψυχική.
Η ψυχική υγεία μπορεί να οριστεί και σαν ευτυχία!
Έτσι ο στόχος μας είναι να είμαστε ευτυχισμένοι!

Κι αν η “ευτυχία είναι η εκπλήρωση κάποιας παιδικής μας επιθυμίας” ακόμη κι αυτοί που καταφέρανε να έχουνε μια άνετη και εύκολη ζωή, δίχως οικονομικές στερήσεις, ας πληροφορηθούν ότι ο πλούτος δεν μπορεί να τους δώσει παρά ελάχιστη ευτυχία…

Γιατί απλούστατα ο πλούτος δεν είναι επιθυμία καμίας παιδικής ηλικίας !!!

Από κει και πέρα οι αντιδράσεις απέναντι σε όλο αυτό πιθανότατα θα είναι σπασμωδικές και αυτή η τεράστια ποσότητα θύμου αναμεμειγμένου με ματαίωση και πίκρα θα μας ωθήσουν να προστρέξουμε σε επιφανειακές ανούσιες φυγές όπως τα χαρτιά και ο τζόγος, τα ναρκωτικά και το αλκοόλ, το ατελείωτο φαγητό, η παράλογη υπερκατανάλωση και τα ασταμάτητα ψώνια, οι ψευτοερωτικές σχέσεις συνοδευμένες από το άψυχο σεξ κι όλα αυτά που θα εξουθενώσουν ακόμη περισσότερο τον ήδη βεβαρημένο και βάναυσα κακοποιημένο ψυχισμό μας!

Όταν τα πράγματα έχουν φτάσει στο απροχώρητο και η ψυχική ασθένεια είναι πια γεγονός και με πάντα απούσες τις αληθινές, τις ουσιαστικές σχέσεις, τις μακροχρόνιες σχέσεις , όταν οι συνευρέσεις με τους ανθρώπους και η ομαδικότητα στην καθημερινότητα της ύπαρξής είναι πια άγνωστες, όταν το κοινωνικό, συγγενικό, φιλικό, γειτονικό “σχετίζεσθαι” αποτελέσει παρελθόν…
Οι θείες με τα μαύρα παίρνουν την θέση τους στην ζωή μας…
Είναι επιτακτικό κι αναγκαίο για την ψυχική υγεία του ανθρώπου το συναίσθημα του συμπάσχειν, του συνανήκειν…και εν τέλει του συνυπάρχειν…

Όλα αυτά μας χαρίζουν μια αίσθηση σιγουριάς και ενισχύουν αποφασιστικά την ψυχική μας ευμάρεια και στιβαρότητα και μας καθιστούν συναισθηματικά ανθεκτικούς δρώντας ενάντια στην αποξένωση, την απώλεια νοήματος και την μοναξιά!
Έτσι στην “θεία με τα μαύρα” όταν έρθει να μας επισκεφτεί, μπροστά της θα μιλήσουμε με τον εαυτό μας και για τον εαυτό μας.
Εν ανάγκη θα παραδεχτούμε την εξουθενωτική και τρομακτική κατάσταση που βιώνουμε…θα μας μιλήσει κι αυτή…θα την ακούσουμε…κι ας μας βρει ανήμπορους, ενοχικούς κουρασμένους και άδειους….
Όμως, ας μην την αποπάρουμε, γιατί αφού μας επισκέφτηκε είναι υπαρκτή στην ζωή μας.
Ας συνομιλήσουμε μαζί της, ας την αποδεχτούμε με στόχο να μάθουμε για τα καμώματα της και να σκεφτόμαστε την βιωσιμότητά μας και την επανάκαμψή μας.

Να της δώσουμε την απαραίτητη προσοχή,α ακούσουμε τα μηνύματα που μας φέρνει και να μάθουμε σημαντικά πράγματα για τον εαυτό μας από αυτήν.
Όσο περισσότερο την κατανοούμε τόσο πιο ορθά κατανοούμε τα δίκια της, τόσο πιο κοντά στις λύσεις μας ερχόμαστε και τόσο πιο πολλά ψυχικά μας αποθέματα μπορούμε να ανακαλύπτουμε και να δημιουργήσουμε.
Οφείλουμε απέναντι στην κατάθλιψη να φανούμε σοφοί, να μην της επιτεθούμε και δείξουμε εχθρική στάση απέναντί της.

Τουναντίον να κατανοήσουμε τους λόγους για τους οποίους συχνά μας επισκέπτεται…
Κατανοώντας τους δοκιμάζουμε και την κατάλληλη στρατηγική για να την καταπολεμήσουμε.
Δεν ήρθε για να μείνει αλλά αυτό θα εξαρτηθεί από εμάς!
Ακούγοντας την προσεκτικά και κάνοντας αυτά που οφείλουμε για τον εαυτό μας και πάντα την κατάλληλη στιγμή, η χαρά θα πάρει την θέση της στις επισκέψεις που θα δεχόμαστε…

#Analyseto

Leave a Reply

Your email address will not be published.

*