Οι ρυτίδες της ψυχής! Άρθρο του Μάνθου Μυριούνη, Ψυχολόγου/Ψυχοθεραπευτη, Υπεύθυνου Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων για την Ψυχική Υγεία και Συμβουλευτικη του ΙΕΚ ORBIS ANIMA.

Lifestyle/ΑΠΟΨΕΙΣ/ΕΛΛΑΔΑ/ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ/ΚΟΙΝΩΝΙΑ/ΚΟΣΜΟΣ/ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ/ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ/ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ by

 

Καθώς περνούν τα χρόνια και ζούμε ο καθένας την μικρή ή την μεγάλη του ιστορία τίποτε και μέσα και έξω μας δεν μένει ανεπηρέαστο!
Χαρές αλλά κυρίως οι λύπες και οι απώλειες χαράζουν και τις πορείες μας και τις λογικές μας αλλά και αφήνουν ανεξίτηλη την σφραγίδα τους πάνω μας!
Κάθε καημός και μια ρυτίδα,κάθε χαρά κι ένα φτερουγισμα!
Όλα έχουν το δικό τους αντίκτυπο μέσα μας και το δικό τους αποτύπωμα πάνω μας!!!!
Εξάλλου σαν ανθρώπινα όντα τετελεσμενα και φθαρτα αφηνόμαστε στα χέρια του χρόνου να σμιλεψει επάνω μας όλα τα γεγονότα για τα οποία έχουμε αισθανθεί… Άλλοτε χαρές και άλλοτε λύπες…
Κι είναι απολύτως φυσιολογικό, ο χρόνος άσχετα με το πόσο καλός ή μη είναι μαζί μας να αφήνει τα σημάδια του στο υλικό, στο φθαρτο μας κορμί, στο σώμα μας…
Προσωπικά είμαι από τους ανθρώπους που έχουν χαρεί και χαίρονται την κάθε στιγμή και κάθε ηλικία και περίοδο της ζωής του.
Σαφώς και οι στεναχωριες, η κούραση, οι απώλειες, οι ατελέσφορες προσπάθειες,οι ματαιώσεις έχουν αφήσει το δικό τους σημάδι πάνω μας και είναι η ιστορία του καθενός μας.
Είναι γοητευτικό σε κάθε περίπτωση!
Ένα φυσικό τατουάζ ζωής στο πρόσωπο μας και στο σώμα μας.
Όλες οι στιγμές και οι εμπειρίες που μας έχουν σημαδεύσει και έχουν μείνει χαραγμένες ανεξήτηλα και για πάντα.
Όμως το θέμα που θα θελα εδώ να διαπραγματευτω είναι άλλο…
Εκτός από την ύλη και τα κύτταρα μας, το σώμα μας, είμαστε και ψυχή…
Μπορεί να μην μπορούμε να το ορίσουμε λεκτικά ή μάλλον το μόνο που θα καταφέρουμε είναι να το περιορίσουμε, αυτό το άυλο που μένει ανικανοποιητο και ανέκφραστο και που παραμένει σαν ψυχικό υλικό.
Αποτέλεσμα της ψυχικής φθοράς και της ανεπιτήδευτης, ακούσιας απουσίας μεταβολισμου ή και ανακύκλωσης μέσα μας σε όλα εκείνα που έχουν κατακάτσει κρυμμένα και χωρίς τρόπους διαφυγής εγκλωβισμένη σε δωμάτια του νου μας σκοτεινά και εν πολλοίς ενεξερευνητα! Αλλά είναι οι στιγμές που μας κόβουν την ανάσα, τα σφιξιματα εντός μας και τα ζόρια που καθημερινά βιώνουμε, οι συχνές καταθλιπτικες μας μερες, τα ανεκπλήρωτα όνειρά μας, οι ανέκφραστοι κι ανείπωτοι ορίζοντές μας αλλά και οι χαρές που δεν νιώσαμε, οι φιλίες και οι αγάπες που δεν έχουμε γευτεί και όλα εκείνα που διακινούν και διεγείρουν έντονα συναισθήματα μέσα μας. Και τα οποία δεν είχαν την τύχη να ολοκληρωθούν και να ωριμάσουν μέσα μας.
Συναισθήματα είτε πρόσκαιρης ματαίωσης είτε οριστικής αναβολής και απώλειας.
Όλα εκείνα τα ψυχικά, τα συναισθηματικά, τα άυλα που έχουν συντριβεί μέσα μας, στο πέρασμα της ζωής, άραγε καταγράφονται κάπου;
Είναι δυνατόν να εξαφανιζονται;
Να εξουδετερωνονται;
Να μην αφήνουν κανένα ίχνος πουθενά από όλη αυτήν την ενέργεια με την οποία τα είχαμε ενδύσει;
Αποκλείεται!!!
Δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση…
Τίποτε δεν χάνεται… Τίποτε από ότι βιωθηκε και ενδυθηκε με το συναίσθημα μας…. Τίποτε για το οποίο κάτι αισθανθήκαμε…. Στο οποίο είχαμε επενδύσει μελλοντικές μας φιλοδοξίες,στο οποίο είχαμε ποντάρει για δυνητικες μας ευτυχίες…για το οποίο είχαμε ενεχυριασει στιγμές του ενεστωτικου μας γίγνεσθαι…
Ειτε θετικό είτε αρνητικό!!!
Η δική μου θέση και άποψη είναι ότι οι άνθρωποι συνήθως τα κρύβουν στο πιο απόκρυφο και σκοτεινό μέρος του νου τους.
Στις πιο ανεπιγνωστες και βαθύτερες κρυπτες του ίδιου του εαυτού μας!
Σε μια προσπάθεια να μην επηρεαστούμε από αυτά, από την συντριβή του αυλου που δεν βρίσκει διέξοδο για να εκφραστεί.
Και εμείς δεν του δίνουμε επουδενι μια τέτοια ευκαιρία. Από φόβο ότι μπορεί τόσο πολύ να συνταραξει το ψευτοτακτοποιημενο Εγώ μας απομονώνουμε κάθε έξοδο διαφυγής και έκφρασής του!
Κι όμως σε ειλικρινείς κι ακομπλεξαριστες σχέσεις με φίλους, σε αγάπες που άσχετα με την επικεφαλίδα τους συνδεόμαστε πραγματικά, σε όμορφες στιγμές που περνάμε με τους δικούς μας ανθρώπους, στις ευτυχίες που πανηγυρίζουμε, στα τραγούδια με τα οποία συγκινούμαστε βρίσκονται οι “έξοδοι κινδύνου” που λειτουργούν σαν αναπνευστήρες ζωής και σαν ανάσες ανακούφισης!
Σαν ανάσες ανακούφισης στην ασφυξία και βάρβαρης αποσυναισθηματικοποιησης που εμείς οι ίδιοι επιβάλουμε στον εαυτό μας!!!
Οφείλουμε να διαθέτουμε κάποιες διέξοδους κινδύνου και διαφυγής του συντριβομενου συναισθήματος μας που όντας κατακερματισμενο, ηττημένο,ντροπιασμενο και από το χρόνο σκουριασμενο,θέλει να βγει, να εκφραστεί να δηλώσει ότι κάποτε ήταν παρόν, ότι υπήρξε σαν έκφραση και κομμάτι του εαυτού μας!
Ένα χάδι, ένας καλός λογος μια ευγενική, μια γενναιόδωρη χειρονομία, ένα τραγούδι που δυνατά θα ψυθιρισουμε, ένας ορίζοντας στον οποίο θα ξεχυθουμε με την σκέψη μας, δύο ποτηράκια ρακί με μια ζεστή παρέα, ένας άνθρωπος που θα μας κοίτα στα μάτια και θα μας καταλαβαίνει δίχως να χρειαστεί να μιλήσουμε… Είναι όλα καταστάσεις που ανακουφίζουν και αποφορτιζουν από μέσα μας όλο εκείνο το παρασιτικο, ανέκφραστο κι επιβλαβές υλικό του άυλου,του ανέκφραστου συναισθήματος που έχει φωλιάσει μέσα μας με τρόπο αποπνικτικό και γιαυτό και επικίνδυνο!
Ακόμη και ο θυμός την ώρα που πρέπει, για τον λόγο που πρέπει και με το άτομο που πρέπει λογίζεται σαν ωφέλιμος μιας και παύει να αθροιζει μέσα μας επιπλέον άχρηστο και τοξικό υλικό.
Πάνω από όλα όμως η ακομπλεξαριστη έκφραση των συναισθημάτων μας είναι ένα μεγάλο κι ακριβοθωριτο γιατρικό που ο καθένας μας οφείλει να προσφέρει στον εαυτό του! Να διαδραματισει έτσι έναν ευμενή και φιλαρμονο ρόλο στην υγεία μας και στην ψυχική μας ισορροπία!!! Είναι ότι πιο υγιές μπορούμε να δωρίσουμε στον εαυτό μας!
Μια κίνηση βαθιά εσωτερική με προβολές όμως ευνοϊκές και ανακουφιστικες στην καθημερινότητά μας…
Η αλματώδης αύξηση των καρκινικων περιστατικών, των αυτοανοσων νοσημάτων, των γενικευμενων καταθλίψεων και των κρίσεων πανικού μας το επιβεβαιωνουν με τον πλέον σαφή και κατηγορηματικο τρόπο!
Το “ζήστε” λοιπόν δεν είναι απλά ένα σύνθημα, ένα τσιτατο της στιγμής δίχως νόημα, ούτε μια κοινότυπια, ούτε κάτι που λέγεται αυτάρεσκα, έτσι απλά για να ακουστεί….
Ζήστε σημαίνει αισθανθείτε, ρούφηξε τη ζωή, ερωτευτείτε, γίνετε πιο εκδηλωτικοι σαν άνθρωποι, προσεγγίστε και μην φοβάστε να νιώσετε κανένα συναίσθημα, αντιθέτως μοιραστείτε τα κι επικοινωνήστε τα εκεί που νομίζετε ότι αξίζει και ότι μπορεί να είναι γόνιμη αυτή σας η συμπεριφορά.
Μην παριστάνεται τους άτρωτους και τους ανέγγιχτους γιατί όλο αυτό θα γυρίσει εναντίον σας!
Ότι κρατάμε μέσα μας και ορίζει την ύπαρξή μας, συνειδητά ή ασυνείδητα, αλλά και λειτουργεί αργά μεν αλλά βασανιστικά δε, σε βάρος μας. Θα έρθει η ώρα που θα μας επισκεφτεί με δυσάρεστο τρόπο, αν δεν ελευθερώσουμε και δεν εμφανίσουμε με στο φως τις καταπιεσμενες στιγμές του εαυτού μας!
Μην παραχωρειτε τη ζωή σας και μην σκοτεινιαζετε την ψυχή σας για χάρη κανενός!!!
Ανήκουμε σε μας και στα όνειρά μας.    Στα θέλω μας!!!
Και στα γουστάρω μας!!!

ANALYSE TO

Leave a Reply

Your email address will not be published.

*