Άρθρο από τον Μάνθο Μυριούνη, Ψυχολόγο – Ψυχοθεραπευτή. “Τα ιδεολογικοπολιτικά της τρέλας”

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ/ΑΠΟΨΕΙΣ/ΕΛΛΑΔΑ/ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ/ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ/ΚΟΙΝΩΝΙΑ/ΠΑΙΔΕΙΑ/ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ/ΠΟΛΙΤΙΚΗ/ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ by

Λίγο πολύ όλοι γνωρίζουμε, άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο τα στερεότυπα και τους αποκλεισμούς που υφίστανται οι συμπολίτες μας και οι συνάνθρωποι μας, οι χρήστες ψυχικής υγείας και οι ασθενείς ψυχικής υγείας, τους οποίους η επίσημη πολιτεία αποφάσισε ένεκα του αμφοτέρου οφέλους , τον εγκλεισμό τους και για καλό δικό τους και προς το κοινωνικό καλό.
Από κοινωνικής και ανθρωπολογικης σκοπιάς, όπως συμβαίνει και σε άλλες περιπτώσεις, η σύγχρονη και αρμόδια επιστήμη, όπως είναι η ψυχιατρική εδώ δεν μπορεί να μην έχει αναφορές στην επικρατούσα ιδεολογία και στις επιταγές της κοινωνίας ,οταν αποφασίζει να εγκλεισει για να θεραπεύσει ένα άνθρωπο, ο οποίος κινείται έξω από τα όρια και την προσήκουσα συμπεριφορά που αυτή η κοινωνία επιτάσσει.
Αλλά και σε πολιτικοκοινωνικό επίπεδο η κάθε ασθένεια, λόγω και της ποικιλομορφιας που επικρατεί ανά τον κόσμο δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν κάτι σταθερό ούτε παγκόσμια αποδεκτό, με ότι αυτό μπορεί να συνεπάγεται…
Έτσι, ένα φαινόμενο και μια συμπεριφορά που την δεδομένη στιγμή και στον συγκεκριμένο τόπο χαρακτηρίζεται ψυχοπαθολογικη, σε μια άλλη στιγμή και σε έναν άλλο τόπο , στο όχι και πολύ μακρινό μέλλον ή την τεράστια εδαφική απόσταση δεν συνοδεύεται από καμία επιληψιμη κρίση και δεν αποτελεί ούτε στην παραμικρή της έκφανση γεγονός διαταρακτικο για την κοινωνία.

Τι σημαίνει αυτό ; Οτι κρίνουμε τους ανθρώπους που θέτουμε στο περιθώριο μέσω του εγκλεισμού, με βάση τις συγκυριακες και επικρατούσες ιδεολογικοπολιτικές κατευθύνσεις, στάσεις και και θεωρήσεις αποδοχής, οι οποίες λαμβάνουν χώρα στο πολιτιστικό μας γίγνεσθαι αυτή τη δεδομένη στιγμή δεν είναι κάτι καινοφανες και οικουμενικα αποδεκτό.
Κάνω αυτές τις αναφορές για να καταδείξω, ότι η όποια ψυχοπαθολογια που θεσπίζεται από το επιστημονικό, νομικό και κατ επέκταση κοινωνικό στάτους και κατεστημένο της κάθε κοινωνίας σε μια δεδομένη χρονική συγκυρία δηλαδή στο ”εδώ και τώρα”
της ηθικής μας ανοχής και ελαστικότητας.
Της ευκταίας κι επιθυμητής κατανόησής μας που ποτέ δεν μπορεί να είναι αντικειμενικά διασφαλισμενη και τυπικά ή άτυπα κατοχυρωμένη, παρά επηρεάζεται σε μείζονα βαθμό από τις κοινωνικές στάσεις, τους ιδεολογικούς προσανατολισμους ακόμη και από τα συναισθήματα του όχλου, που ενίοτε έχουν αφετηρία και εδράζονται στα κατώτερα κι αγελαια ένστικτα μας και που ουσιαστικά ενδυναμώνουν το κοινωνικό μας άλλοθι.

Πράγμα αντιεπιστημονικό και κατά βάση αντιδεοντολογικο, μιας και η ορθολογική και αμερόληπτη επιστήμη σε τίποτε δεν έχει να κάνει με θρησκευτικές δοξασίες, μεταθανάτιες υποσχέσεις, ανεδαφικές δαιμονοποιήσεις αλλά και ολοκληρωτικες αντιλήψεις ή ευκαιριακα ιδεολογήματα. Μάλιστα τα τελευταία τόσο πολύ έχουν βασανίσει την ανθρωπότητα και σε μείζονα βαθμό και την ίδια μας τη χώρα .
Κι εξάλλου είναι γνώρισμα των ολοκληρωτικων και φασιστικων ιδεολογιών, οτι όταν κάτι δεν μπορούμε να το καταλάβουμε ή να το εξηγήσουμε είναι πολύ εύκολο να το κατηγορήσουμε, να το βγάλουμε τρελό, να το καταδικάζουμε δαιμονοποιώντας το και φυλακιζοντας το.

Μάλιστα κατά την περίοδο του ναζισμου πολλοί άνθρωποι οι οποίοι διώχθηκαν και φυλακίστηκαν για την καταγωγή τους, το χρώμα τους ή την φυλή τους απο τους διώκτες τους ”ενδυθηκαν” με τον μανδύα της ψυχικής ασθένειας και με σκοπό την εξόντωση τους, πάντα φυσικά με την κεκαλυμμένη επίφαση του καλού της ανθρωπότητας!

Έτσι οι πρακτικές εδραιωμένες στην γενετική υγεία και την κληρονομική μειονεξία, στις υποχρεωτικές εκτρώσεις αλλά και τις επιταγές της ευγονικης με μια αόριστη επίκληση στην γενετική μειονεξία, οδήγησαν στην ευθανασία των χιλιάδων παιδιών αλλά και στην ευθανασία των ενήλικων ψυχικά ασθενών.
Το γνωστό και ως πρόγραμμα Τ4, που περιλαμβάνε από ανθρώπους με επιληψία, είτε ψευδοελλειματικες παθολογίες, είτε απλές νευρώσεις, άλλοτε με πρόσχημα την οποιαδήποτε μικρή ή μεγαλύτερη πάθηση κάποτε υπαρκτή και άλλοτε εντελώς ανύπαρκτη.

Με αποκορύφωμα τα όσα περιγράφονται στο γνωστό βιβλίο ”περί της νομιμοποίησης της εκμηδενισης μιας ζωής που είναι ανάξια να τη ζει κανείς”… Πιστευοταν άλλωστε “ότι είναι κάτι το τερατώδες η παραβίαση του νόμου της φυσικής επιλογής με την κατάχρηση φροντίδας σε ορισμένα άτομα¨…

Κλείνοντας κατά μέρος αυτήν την ακραία ιστορική αναφορά θέλω να φανερώσω πόσο πολύπλοκο είναι αυτό το φαινόμενο, όχι μονάχα για τους εγκλείστους των ψυχιατρικών δομών αλλά και για μας τους νοουμενους ψυχικά υγιείς και πολύ περισσότερο προβληματικό και σκεπτικιστικο για τους γνωρίζοντες τα “Περί ψυχολογίας και ψυχιατρικής” .
Με τον εγκλεισμό του ατόμου λοιπόν η κοινωνία περιχαρακωνει τις αξίες της και τις συμπεριφορές που την συνοδεύουν αυτοχριζοντας τον εαυτό της σαν απολύτως υγιή και φτιάχνοντας εγκλείστους που προσφέρουν ιδανικό και θεμελιώδες άλλοθι στην δήθεν κανονικότητα της…

Σίγουρα σε μια ευνομούμενη και λειτουργική κοινωνία, κάποια μέτρα σε ανθρώπους που δεν αποδίδουν λειτουργικά σε αυτήν και είναι επικίνδυνα για τον εαυτό τους και για τους άλλους πιθανά και ελεγχόμενα μπορούν να παίρνονται .

Είναι άλλο όμως αυτό και άλλο να παίρνουμε έναν άνθρωπο και με τον εγκλεισμό του να τον αποξενωνουμε από κάθε τι που του είναι οικείο, αρνούμενοι οτι και αυτός ο άνθρωπος κάποτε ζούσε σε μια οικογένεια και να τον αποκοπτουμε βίαια από την οποιαδήποτε κοινωνική έκφραση στην οποία λάμβανε μέρος και της οποίας υπήρξε κομμάτι .

Το οτι εγώ ή εμείς, οι πολλοί δεν μπορούμε την δεδομένη στιγμη να κατανοήσουμε μια συμπεριφορά και ούτε η επιστήμη με τα όπλα που διαθέτει και με τα μέχρι σήμερα γνωστά και δεδομένα της δεν έχει κατορθώσει να εξηγήσει ή να δώσει επαρκείς απαντήσεις, αυτό δεν σημαίνει ότι αυτό που δεν το. καταλαβαίνουμε σήμερα ότι πρέπει να το θεωρούμε άρρωστο και μάλιστα ανίατο και να το απομακρύνουμε βίαιως επιβάλλοντας του τον εγκλεισμό .

Τι περίεργο πράγμα !

Εξορίζουμε ότι δεν συνάδει με τον τρόπο ύπαρξής μας και απομακρύνουμε τους “κακούς”, πράγμα που δρα επιβεβαιωτικα αλλά και διαφοροποιητικα θωρακιζοντας το συλλογικό μας άλλοθι.

Αυτοχαρακτηριζομαστε απαγωγικα ως καλοί έναντι των κακών, φανερώνοντας ακόμη μια φορά τον αφόρητο δυισμό μας και τον μανιχαϊστικό τρόπο σκέψης μας, ότι δηλαδή αφού δεν είναι καλό θα είναι κακό.
Σε αυτό το σημείο θα ρίξω το βάρος της σκέψης μου στον ασθενή και την οικογένειά του.

Κυρίως στον ίδιο, ο οποίος άθελά του απομακρύνεται από το δικό του και οικείο του περιβάλλον, από τον δικό του χώρο, τα δικά του πράγματα, τις δικές του συνήθειες και χωρίς να έχει άλλη επιλογή θα δεχτεί την παθολογία της κατάστασής του και τον ρόλο που θα του έχουν “αναθέσει” και ταυτόχρονα κάθε ενέργειά του και διαφωνία του, ακόμη και έντονη διαμαρτυρία του, θα λογιστει ως ένα σύμπτωμα της ασθένειάς του και συνοδη εκδήλωση της παθολογίας του.

Μέσα στις δομές που φιλοξενούν αυτούς τους ανθρώπους διενεργείται μια αποπροσωποποίηση του ασθενή!
Οι περισσότεροι συνηθίζουμε δηλαδή να βλέπουμε μόνο την ασθένειά του και όχι τον ίδιο σαν πρόσωπο…

Έτσι με την μετατροπή του ανθρώπου σε σύμπτωμα μετατρέπεται σε αυτοαναφορικό της πάθησης και της κάποιας διάγνωσής του υποκείμενο και έτσι χάνει όλα τα βασικά χαρακτηριστικά του που τον ορίζουν σαν ανθρώπινη ύπαρξη .

Ουσιαστικά καρατομείται κάθε του ελπίδα για προοδευτική εξέλιξη και καλυτέρευσή του και ο ίδιος χάνεται μέσα σε αυτή την διαδικασία αποκλεισμού της κοινωνίας, καθώς κάθε του πράξη λογίζεται σαν προδιαγεγραμμένη, καθορισμένη και περιχαρακωμένη μέσα στα όρια και τις πιθανολογούμενες διαστάσεις της πάθησης του.

Αυτό συμβαίνει γιατί δεν εξετάζουμε το πρόσωπό του κάθε φορά παρά μόνο εντασσουμε όλη την ανθρώπινη του ύπαρξη στα μέτρα και στα δεδομένα της ασθένειάς του. Και τούτο συμβαίνει μόνο με τις ψυχικές ασθένειες και με καμία άλλη σωματική ασθένεια .

Εξάλλου, κι αυτό είναι καταγεγραμμενο και ερευνητικά οτι οι ψυχικά πάσχοντες συνάνθρωποι μας δεν είναι περισσότερο επιθετικοί προς τους άλλους, περισσότερο από τον γενικό πληθυσμό. Μάλιστα στην πλειοψηφία των περιπτώσεων αυτοί είναι που πέφτουν θύματα βίαιας συμπεριφοράς και επιθετικοτητας αλλά και στην περίπτωση που εκείνοι δράσουν βίαια συνηθέστερα το κάνουν ενάντια στον εαυτό τους. Είναι άλλος ένας μύθος που συντηρείται, έτσι ώστε η κοινωνία να μπορεί να πετύχει μια εξισορρόπηση και μια αντιρροπηση αναφορικά με τις εσωτερικές και οφθαλμοφανεις της αντιθέσεις .
Θα δυσκολευτώ πολύ να κατανοήσω και πολύ περισσότερο να συμφωνήσω και να αποδεχτώ οτι η ψυχική ασθένεια πρέπει να έχει μια τέτοια αντιμετώπιση και αυτή την διαστρεβλωμένη θέαση κατά την ύπαρξή της.
Ούτε η επιστήμη της Ψυχιατρικής και της Ψυχολογίας ,οι οποίες στην χώρα μας διακονουνται και υπηρετούνται από πολύ σοβαρούς, αξιόλογους, μορφωμένους και συναισθηματικά ολοκληρωμένους ανθρώπους με εξαιρετικές εργασίες και πανθομολογούμενα αξιοπρεπή δημόσια διαπιστευτηρια και κοινωνική παρουσία.

Ο καθημερινός άνθρωπος όμως με την γενικότερη ψυχοσύνθεση του έχει ανάγκη αυτοπροσδιορισμου και μιας επίφασης κανονικότητας , την οποία θέλει να κερδίσει και να σιγουρέψει για να επιβεβαιώσει (την κανονικότητα του), έχοντας ”κλειδωμένους, δεμένους και ταμπελαρισμενους” κάποιους συνανθρώπους μας για τους οποίους η σημερινή επιστημονική πρόοδος δεν μπορεί να ταξινομήσει ορθά και κυρίως να ανεχτεί ικανοποιητικά .
Υπό ψυχαναλυτικής ματιάς αποκλείοντας τον “άλλο ”, ”τον άρρωστο ”ουσιαστικά εξωραΐζουμε τα δικά μας “τρωτά και τρελά ” στοιχεία της προσωπικότητας μας τα οποία στην πραγματικότητα αθωωνονται και εν πολλοίς εξαφανιζονται οταν τα φυλακιζουμε με την μορφή των συνανθρώπων μας, που δεν κατάφεραν σε μεγάλο και ικανό βαθμό να θεωρηθούν λογικοί .

Δηλαδή ετεροκαθοριζομαστε σαν λογικοί , σαν ψυχικά υγιείς και εχεφρονες μέσα από τον εγκλεισμό και τον περιορισμό των “άλλων”… Αυτοί οι “άλλοι”βεβαίως αντιπροσωπευουν κομμάτια του εαυτού μας που είτε θέλουμε να εξαφανίσουμε, είτε προσποιουμαστε οτι δεν υπάρχουν και σε κάθε περίπτωση πρέπει να υπάρχουν μακριά και ξεχωριστά από εμάς, μήπως και εξευμενισουμε την “τρελή και ιδιαίτερη πλευρά και φύση μας”… που είναι υπαρκτή σε όλους μας ανεξαιρέτως.

Δεν είναι υγιές και ούτε μοιάζει σαν τέτοιο, ο ασθενής να έχει προσαρμοστεί , γιατί αυτό ταυτόχρονα σημαίνει ότι δεν υπάρχει σαν άνθρωπος, δεν αυτενεργει αλλά ακολουθεί πιστά τις οδηγίες με αντάλλαγμα την φροντίδα που του προφέρεται και που πλέον χρειάζεται από την στιγμή που απαρνήθηκε τον εαυτό του και δεν μπορεί να στηριχθεί στις δικές του δυνάμεις για την
αυτοεξυπηρέτησή του.

Έτσι δεν θα μάθουμε ποτέ, τι απο την τωρινή του κατάσταση οφείλεται στην ασθένειά του και τι στις συνθήκες ιδρυματισμου που γεννούν και τα αίτια της επιδείνωσης του.

Αυτά άλλωστε λογίζονται πάντα σαν εξελικτικά συμπτώματα και προϊόντα της ασθενείας του, αν και πολλές φορές δεν είναι τέτοια!

Το θεραπευτικό δυναμικό και οι αναμφισβήτητες τάσεις αυτοίασης του κάθε ασθενή θυσιάζονται για χάριν της ομαλής λειτουργίας του Ιδρύματος και της κατοχύρωσης του κοινωνικού μας άλλοθι.

Ακόμη και στην περίπτωση που κάποιος ασθενής εξέλθει του ιδρύματος δεν θα ξέρει τι να κάνει τον εαυτό του γιατί στην πραγματικότητα δεν γνωρίζει τι υπάρχει πέραν της περίφραξης που του έχουν ορίσει.

Κατά την διαδικασία της θεραπείας του όχι μόνο δεν του ενισχύθηκε αυτή του η γνώση, τουναντίον του αποδυναμωθηκαν και τα μέχρι τότε κατεκτημενα γνωστικά και λειτουργικά του δεδομένα με αποτέλεσμα να μην θυμάται τι υπάρχει πιο πέρα…

Οι ειδικοί πάσις φύσεως πρέπει να κατανοήσουν πως δεν έχουν να αντιμετωπίσουν μια ψυχιατρική ασθένεια αλλα έναν ψυχιατρικό ασθενή.

Η ανθρωπιά βλέπει πάντα πρόσωπα και όχι συμπτώματατα ,ταξινομήσεις και ταμπέλες .

Η τοποθέτηση και η στάση του ψυχικά αρρώστου απέναντι στην πραγματικότητα, ο τρόπος που την αντιλαμβάνεται και την αναλύει, ο τρόπος με τον οποίο μπορεί να υπάρχει και που ζει την ενεστωτικη του κατάσταση, που την δέχεται ή την απορρίπτει, θα ήταν καλό να μπει σε μια διαλεκτική και πιο ελεύθερη σχέση με τον ψυχίατρο ή ψυχολόγο του και γενικότερα με τους ανθρώπους που έχουν επιφορτιστεί με την φροντίδα του..

Με την διαλεκτική σχέση παρούσα μπορούμε να έχουμε και την ορθή και την δική του άποψη σχετικά με τι τον βοηθάει, τι απεχθάνεται, τι τον χειροτερεύει και τι επιδεινώνει την συμπτωματολογια του. Να προσπαθήσουμε για οτι πιο ανθρώπινο και για το καλύτερο δυνατόν στο μέτρο του κατορθωτου και του εφικτου.

Εκείνο που οφείλουμε να παραδεχτούμε είναι πως ένα πρόβλημα που είναι κατεξοχήν κοινωνικό με την εξορία των ψυχικά ασθενών σε ιδρύματα, τα οποια πάντα βρίσκονται φυσικά αλλά κυρίως σημειολογικά έξω από τον κοινωνικό ιστό και τον ιστό της πόλης δεν θα. μπορέσουμε να το λύσουμε έξω από την κοινωνία.
Έτσι και συμβολικά, πέρα από ουσιαστικά τον εξοριζουμε εκτός της κοινωνίας, αποκλεισμένο, μακριά από φίλους, από συγγενείς, από οικογένειες .

Είναι επόμενο όταν με τον εγκλεισμό επιχειρείται σκοπίμως και η απομόνωση από καθετί στο οποίο έχει προσωπικές αναφορές ο ασθενής να βαθαίνει ο κατακερματισμος της προσωπικότητας του, η ταπείνωση του και φυσικά η ταμπελοποίησή του.
Αυτη η “ταμπελοποιηση”, ο στιγματισμός και το ετικεταρισμα θα τον ακολουθεί και σε κάθε του πιθανή προσπάθεια επανένταξης και ευκαιρίας επανεισδοχης στην κοινωνία,αφού εντελώς διαφορετικά από τις άλλες παθήσεις, οι ψυχικές είναι φορτισμένες αρνητικά με ενα σωρό δοξασίες και δαιμοποιήσεις οι οποίες όχι μόνο στιγματιζουν δια παντός αλλά και προκαλούν στον ασθενή πολύ μεγαλύτερη ζημιά και ακύρωση…
πιο πολύ και απο τις διαστάσεις αυτής καθ αυτής της ασθένειας και των συμπτωμάτων της.

Έτσι εξοντώνεται σαν άνθρωπος και είναι φυσικό σταδιακά να απεμπολεί καθε ενδιαφέρον και κίνητρο για την ζωή αφού ήδη έχει απωλέσει ένα μεγάλο κομμάτι της παρελθοντικης και αυτοπροσδιοριστικης του ύπαρξης.

Και φυσικά χάνοντας το παρελθοντικο δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να αντιληφθεί, να σχεδιάζει ή να ονειρευτεί το μελλοντικό, αφού το ενεστωτικο του γίγνεσθαι τον θέλει καθηλωμένο και απενεργοποιημενο και με καμία πρόσβαση στα υγιή μέρη του εαυτού του.
Την ενεργητικότητά του την κατευναζουν οι τόνοι με τα ψυχοφάρμακα και την όποια δημιουργική του ορμη και διάθεση για ζωή την συγκρατούν οι ιμάντες του κρεβατιού στο οποίο ειναι δεμένος!

Γιατί δεν δένουν απλά το κορμί του, δένουν ολόκληρο τον εαυτό του ακυρώνοντας το παρελθόν του, μηδενίζοντας το παρόν του και προκαθορίζοντας το μέλλον του!
Δένουν το πνεύμα του, την ψυχή του, τα όνειρά του, το ανθρώπινο πρόσωπό του, δένουν την αξιοπρέπειά του, τις ανάγκες του, τις στιγμές του με τελικό αποτέλεσμα και προοδευτικά να δέσουν τα συναισθήματά του, τα δάκρυα , τα γέλια του, τις χαρές του και τις ελπίδες του.

Χάνεται ,γίνεται αντικείμενο, γίνεται πράγμα, γίνεται ένας ορισμός και μια διάγνωση και φυσικά επιδεινώνεται η ήδη επιβαρυμένη ψυχολογική του κατάσταση . Όμως ακόμη και σε αυτό το σημείο , πάλι ο ίδιος θα φταίει ,αφού θα “χρεωθεί ” αυτήν την επιδείνωση , σαν σύμπτωμα και σαν στάδιο της ιδίας της πάθησης του ή για το οτι δεν προσπάθησε αρκετά…
Έτσι μες το πέρασμα του χρόνου, ο ιδρυματισμος μοιάζει να είναι μοιραίος και αναπόφευκτος.
Σιγά σιγά και συστηματικά κατά την διάρκεια του εγκλεισμού του ο ασθενής έχει χάσει πλέον κάθε πιθανότητα για κάτι καλύτερο…
Προδιαγεγραμμενη η πορεία του.
Αυτοεκπληρουμενη προφητεία η ζωή του!

Στο τέλος και αφού έχουν εντελώς απενεργοποιηθει ολα τα ζωογονα κίνητρα της αντίστασης ,της διαφυγής και της ελευθερίας του δεν μένει τίποτα άλλο από το να αγαπήσει τον “δεσμώτη” του…

Θεωρώντας συνυπευθυνο τον εαυτό του για την κατάσταση του,στο πλαίσιο της διαδικασίας του αυτοστιγματισμού, μιας και έχει πειστεί για κάτι τέτοιο και μοιραία συμβιβάζεται ασυνείδητα ή και μη με την υπάρχουσα κατάσταση του ιδρύματος και την κρατούσα άποψη και πολιτική θέση, καταλήγει αλλοτριωμένος ολοκληρωτικά και γιαυτό και ιδιαιτέρως εύπλαστος στα χέρια των φροντιστών του.
Που από ένα σημείο και μετά αρχίζει να ευγνωμονεί, να είναι αφοσιωμένος και να παραδίδεται στην φροντίδα του…
Του ίδιου του δεσμώτη!
Ιστορικά μας αναφέρονται και άλλες παρόμοιες και πανομοιοτυπες συμπεριφορές που είχαν παρατηρηθεί με τους κρατούμενους και αιχμάλωτους του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των ναζί, όταν η επιβίωση των φυλακισμένων χαρακτηριζοταν απο την πλασματικη μεν αλλα υπαρκτή δε, προσκόλληση στις αξίες και τα θέλω των ανθρωπο-φυλακων ,των ναζί και των κατακτητών και νομιμοποιούσαν κατά κάποιο τρόπο και την κράτησή τους και την πλήρη υποταγή τους….
… για χάρη της ζωής τους! …φυσικά δεν έζησε κανένας τους!!! Ακολουθώντας αυτή την πορεία και τον τρόπο ύπαρξης!
Ο ψυχικά ασθενής που “φυλακιστηκε” γιατί θεωρήθηκε επικίνδυνος για το υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο τώρα και αφού πρώτα απομακρυνθηκε απο το κοινωνικό σύνολο , απομακρύνεται και από την ανθρώπινη του φύση (ένεκα που η επιστήμη δεν μπορεί να κατανοήσει την πάθηση του και πολλές φορές. αποδίδοντάς του μια πλασματικη, μια αόριστη και ενίοτε μια ψεύτικη ασθένεια, η οποία βασίζεται σε αμφιλεγόμενες και ενίοτε ανυπόστατες χημικές. ανισορροπίες…
Ένας τρόπος να διοχετεύσει τα τεράστια ποσοστά της επιθετικότητας της και να εξωραΐσει ,να αποφύγει αυτό το κομμάτι του εαυτού της ,που φοβάται την ύπαρξή του και που δεν μπορεί να το κατανοήσει επαρκώς ,αν και υπάρχει μέσα σε όλους μας!
Στην ουσία και πάλι σκεπτόμενος ψυχαναλυτικα αλλά και σημειώνοντας την έντονη σημειολογία, στον καθέναν υπάρχουν οι “τρελές μας όψεις” τις οποίες συνειδητά ή ασυνείδητα μας τρομάζουν.
Όλες εκείνες οι στιγμές του εαυτού μας που αν και φοβίζει το γεγονός του ότι υπάρχουν μέσα μας και που ποτέ κανένας δεν μας έχει μιλήσει για αυτές , ούτε εμείς τις έχουμε εξομολογηθεί πουθενά, παρά μόνο προσπαθούμε να τις θάψουμε και για να τις εξαφανίσουμε απο τον λογικό μας ορίζοντα, αφού δεν μπορούμε ούτε να τις εξηγήσουμε, ούτε να τις διαχειριστούμε…
Κάνουμε σαν να μην υπάρχουν! Ντρεπομαστε για τους εαυτούς μας και την ντροπή μας αυτή και τον φόβο μας ότι “υπάρχουμε και κατά τέτοιο τρόπο”(ότι έχουμε όλοι μια τέτοια σκοτεινή πλευρά) την φυλακιζουμε και την πετάμε από πάνω μας… στο πρόσωπο και με την συμπεριφορά μας έναντι των ψυχικά ασθενών σε ένα ίδρυμα που πρέπει να είναι μακριά από εμάς (από τον εαυτό μας ουσιαστικά), μακριά από το σπίτι μας.
Έξω από τα σύνορα της πόλης .

Καταληκτικα θα λέγαμε πως αντί η θεραπεία του ψυχικά ασθενούς να στοχεύει στην επανάκτηση της αξιοπρέπειάς του, την ενδυνάμωση και την ανάδειξη των υγιων μερών του Εγώ του, στην κατά το δυνατό διευθέτηση της προσωπικότητας του και την επανακατακτηση της ελευθερίας του, καταλήγει στον αποκλεισμό, στον διαχωρισμό και στην απομόνωση μέσω των ιδρυμάτων . Στα πλαίσια μιας πιο ουμανιστικης σκέψης και αντιμετώπισης του ψυχικά ασθενή, θεωρώ πως η ελευθερία που οφείλουμε να του αποδίδουμε και στην οποία πρέπει να τον εκθέτουμε είναι ουσιαστική και ευεργετική σε κάθε περίπτωση, μιας και κάθε ασθενής είναι ασθενής με τον δικό του τρόπο και ,στον οποίο οφείλει να ενσκήψει ο κάθε ειδικός αν θέλει να έχει αποτελέσματα. Αλλιώς δεν θα θεραπεύσει ποτέ και τίποτε !
Σε κάθε τέτοιο πλαίσιο ,οι αντιδράσεις και οι αντιστάσεις από μεριάς του ασθενούς πρέπει να νοούνται και να αποσκοπούν στην διατήρηση μιας μη βίαιης και μη συγκρουσιακης κατάστασης με τέτοιο τρόπο που κάθε άρρωστος να γίνεται σεβαστός σαν υποκείμενο και όχι απλά να τον βλέπουμε σαν ενα σύμπτωμα, σαν μια πάθηση, σαν μια διάγνωση .
Σαν μια ισορροπία συνεχούς και δημιουργικής διάστασης ανάμεσα στην εξουσία (Ψυχολόγος/Ψυχίατρος)και στον εξουσιαζομενο (τον ψυχικά ασθενή ),όπου θα αναγνωρίζονται οι ανάγκες του για ελευθερία.
Θα είναι σίγουρα μια ατμόσφαιρα ευεργετική και θεραπευτική μέσα στα άσυλα και τα ιδρύματα ψυχικά ασθενών !
Με την προσπάθεια για επανακοινωνικοποιηση και την αποκατάσταση των οικογενειακών και κοινωνικών δεσμών του ασθενή ,την επανασύνδεση του με την προηγούμενη ζωή του, την αναγνώριση της ανθρώπινης του υποστάσεως και με την πρόσβαση του έστω και σε ελάχιστη αυτονομία και ελευθερία υπευθυνότητας και πάντα στα πλαίσια επανορθωτικων θεραπειών είναι μια μεγάλη αλλά αξιόλογη στόχευση για το μέλλον.

Υ.Γ. :
Η συλλογιστική του άρθρου δεν είναι τυχαία ,ουτε προϊόν δικών μου φαντασιώσεων , εμμονων και προσωπικών απόψεων αλλά κυρίως βασίζεται σε αφηγήσεις και εξιστορησεις των “αγνώστων ηρώων ”που επέζησαν αυτής της Ψυχιατρικής τακτικής και μου χάρισαν τις βιωματικές τους εμπειρίες…
Σαν δώρο ;
Σαν ευθύνη ;
Σαν καταγγελία;
Σαν ευχή ;
Σαν κατάρα ;…
Δεν ξέρω..
Θα φανεί στο χειροκρότημα…!!!

Leave a Reply

Your email address will not be published.

*