“ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΑΡΩΘΕΙΣ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΑ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΠΛΑΣΜΑ, ΓΙΑ ΝΑ ΞΑΝΑΓΕΝΝΗΘΕΙΣ ΣΑΝ ΑΤΟΜΟ” Γράφει ο ΜΑΝΘΟΣ ΜΥΡΙΟΥΝΗΣ Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπευτής

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ/ΑΠΟΨΕΙΣ/ΕΛΛΑΔΑ/ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ/ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ/ΚΟΙΝΩΝΙΑ/ΚΟΣΜΟΣ/ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ/ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ by

Δεν είναι τυχαίο ότι σε πολλούς από εμάς, όταν οι συνθήκες της ζωής το επέτρεψαν, οι καταστάσεις το ευνοούσαν και εμείς σαν προσωπικότητες το είχαμε ανάγκη τη δεδομένη χρονική στιγμή καταφέραμε και κατακτήσαμε τεράστια κομμάτια της αυτογνωσίας μας αλλά και μοναδικά σημαίνοντα ερείσματα στην αυτοσυνειδησια μας.
Σε δεύτερο χρόνο ή και πολύ αργότερα κάνοντας με το νου μας έναν απολογισμό θεωρήσαμε τον εαυτό μας πολύ σημαντικό που δημιουργησαμε ένα τόσο ευεργετικό υλικό μέσα μας και μάλιστα υπό συνθήκες πίεσης και σκληρά όρια καθηλωτικης ασφυξίας.
Τότε που ο μόνος φωτεινός δρόμος που ήταν ορατός και φάνταζε τουλάχιστον πιο ανακουφιστικός μπροστά μας ήταν η μοναχικότητα μας.
Αν και οι γνώμες και οι συμβουλές που ακούσαμε δεν επικυρώναν σαν λύση κάτι τέτοιο,το δικό μας ένστικτο μας οδηγούσε και μας καλούσε σε παρέα με τον εαυτό μας για την προσπέλαση αυτής της πρωτόγνωρα δύσκολης συνθήκης.
Σε μια περίπτωση ζωής που ποτέ ξανά δεν μας είχε σαρώσει τόσο ολοκληρωτικά και διασπαστικα για κάθε ανθρώπινη πλευρά μας.
Αν κι είχαμε συνείδηση της τοξικής κατάστασης που βιώναμε η στροφή προς τα μέσα μας και η εσωστρέφεια μας,μας ενθαρρύνε να υιοθετήσουμε αυτήν την τακτική στη δεδομένη στιγμή.
Σε κεινες τις στιγμές έμοιαζε όχι απλά επιτακτική αλλά και σωτήρια υπό το βάρος των συνθηκών και του θνησιγενους συναισθηματικού φορτίου που καλούμασταν να διαχειριστούμε.
Αποτελούσε άμεση αναγκαιότητα σε κάθε περίπτωση.
Εκείνη τη στιγμή βέβαια αλλά και όλη την μετέπειτα περίοδο σε καμία περίπτωση δεν μας πέρασε από το νου πως θα είναι μια διαδικασία βαθιάς και ουσιαστικής αυτογνωσίας τόσο ικανής που θα μας σημαδέψει θετικά και δράσει πολυποικιλα ευεργετικά για το υπόλοιπο της ζωής μας.Ποτε δεν είχαμε τολμήσει να σκεφτούμε καατι τέτοιο.

Αν και σε αυτή την εσωστρεφή μας τάση που χαρακτηρίζεται από το κλείσιμο προς το μέσα μας και σηματοδοτεί την προσωπική μας απόσυρση κανείς δεν θα περίμενε απο μια τέτοια συμπεριφορά κάτι αναγεννητικο.
Κι όμως η παρουσία του ζωογονου υλικού μας και της δημιουργίας, η λίμπιντο μας, αυτή τη φορά να ρέει προς τα μέσα μας και να στοχεύει σε παράγοντες που ικανοποιούν την αυτοίαση μας και η δύναμή της να την ωθεί σαν την μέγιστη εσωτερική μας αναγκαιότητα!
Ο Δυτικός πολιτισμός σε ανάλογες προσωπικές στιγμές προάγει την εξωστρέφεια σαν την ενδεικνυομενη στάση και θέαση σχετικά με τη λύση και την περιγράφει με τα κολακευτικότερα λόγια.
Καταγράφοντας την εξωτερίκευση σαν τη μόνη διέξοδο και με το υποκείμενο ταυτόχρονα να φτάνει κοινωνικά ισορροπημένο στην λύση της κατάστασης που είχε σαρώσει αρνητικά τα πάντα στη ζωή του.
Μάλιστα αντίθετα η εσωστρέφεια κατηγορείται για εγωκεντρισμο, ακόμα και με πιο βαρύς χαρακτηρισμους για κατάσταση σχεδόν αρρωστημένη.
Από την άλλη μεριά οι πολιτισμοί της Ανατολής, με χαρακτηριστικά κουλτούρας εντελώς διαφορετικά από αυτά της Δύσης μέχρι και πρότινος τουλάχιστον υιοθετούσε την στάση της εσωστρέφειας σαν λυτρωτική και η οποία κυριαρχούσε σε παρομοια κελευσματα της ζωής.
Η διαφοροποίηση της συγκεκριμένης στάσης στη ζωή ενός ανθρώπου μπορεί ν’ αρχίζει πολύ νωρίς και μάλιστα υπάρχουν λόγοι να πιστεύουμε πώς μπορεί να είναι και έμφυτη.
Στην ίδια οικογένεια βέβαια μπορεί να συναντήσουμε και εξωστρεφή και εσωστρεφή παιδιά.

Οι εξωστρεφείς άνθρωποι διακατεχονται απο τη νοοτροπία να είναι πάντα κι αλόγιστα ενθουσιώδεις, παρότι ο ενθουσιασμός τους δεν κρατάει σε βάθος.
Δεν τους αρέσει να είναι μόνοι και την πολλή σκέψη τη θεωρούν σαν κάτι αρρωστημένο και συνάμα με την παντελή έλλειψη αυτοκριτικής πού έχουν, τους κάνει πιο γοητευτικούς στον κοινωνικό περίγυρο, στον εξωτερικό κόσμο απ’ ότι στην οικογένειά τους ή τους δικούς τους γνωστούς,οι οποίοι μπορούν να τους κρίνει χωρίς μεταμφιέσεις στην καθημερινότητα τους.
Αν λογισουμε και την πάντα παρούσα παράμετρο για ομογενοποιηση δεν θα δυσκολευτούμε να κατανοήσουμε τις προθέσεις και τα κίνητρα υιοθέτησης ομοειδών συμπεριφορών.

Με δεδομένο τον πλήρη ασπασμό και του λόγου ότι οι εξωστρεφείς είναι καλά προσαρμοσμένοι στην κοινωνία κατα κύριο λόγο ασπάζονται την ηθική και τις πεποιθήσεις πού επικρατούν και η κρίση τους είναι κάπως θολή κι επηρεασμένη σχεδόν συμβατική.
Οι εσωστρεφεις άνθρωποι αντιθέτως, απεχθάνονται τις κοινωνικές σχέσεις και νιώθουν μόνοι και χαμένοι πάρα την πολυπληθή παρουσία δίπλα τους.
Είναι ευαίσθητοι και αποφεύγουν τη γελοιοποίηση, συχνά, όμως, είναι ανίκανοι να μάθουν πώς να φέρονται στις κοινωνικές καταστάσεις: είναι αδέξιοι και ή δεν ξέρουν να κρατάνε τη γλώσσα τους ή είναι υπερβολικά επιφυλακτικοί και γελοία υπέρ ευγενικοί.

Έχουν την τάση να είναι υπερευσυνείδητοι και με οξύ κριτικό πνεύμα κρατούν συνήθως τα καλύτερα προτερήματά τους κλειστά κι ανέκφραστα έτσι πού φυσικά παραγνωρίζονται εύκολα από τους άλλους.
Δεν τους αφορά να εκφραστούν οπουδήποτε παρά μόνο εκεί που θα νιώσουν οικεία.

Επειδή ακριβώς χρειάζεται να νιώσουν σε οικείο γιαυτους περιβάλλον για να δείξουν τα χαρίσματά τους, γι’ αυτό συνήθως είναι παραμελημένοι κι έχουν λιγότερη χειροπιαστη επιτυχία απο τους εξωστρεφείς συναδέρφους τους.
Μέσα σε συνθήκες έσχατης δυσκολίας και φτάνοντας αλλά και ξεπερνώντας τα όριά τους έχουν δημιουργήσει μέσα στην μοναχικότητα, με φωτιά κι αμονι σφυριλατημενα, τον δικό τους χαρακτήρα.

Δεν ξοδεύουν καθόλου απο την ενεργητικότητά τους, ούτε προσπαθώντας να εντυπωσιάσουν για να γίνουν αποδεκτοί από τους άλλους και δεν την κατασπαταλουν, ούτε την εξανεμίζουν σε ανούσιες κοινωνικές συγκεντρώσεις.
Οι περισσότεροι έχουν ασυνήθιστες γνώσεις και πρακτικές ακόμη και κάποιο ταλέντο πάνω απ’ τα κοινά μέτρα.
Είναι η προίκα τους όταν βρισκόμενοι σε μάχη με δυσθεώρητες δυσκολίες και με την ευμενή δράση της μοναχικότητας κερδίζουν εφ όρου ζωής δεξιότητες, γνώσεις και συμπεριφορές που σε άλλη περίπτωση δεν θα γινόταν ποτέ κάτοχοι τους .

Ο ενδοσκοπικός, αυτογνωστικός και εσωστρεφής χαρακτήρας τους με τα πολύτιμα περιεχόμενά του δεν επιθυμεί να τα μοιράζεται αδικωντας τον εαυτό του και τον δημιουργικό του οίστρο που υπό πίεση καταφέρνει τα καλύτερα.

Τα δείχνει,αυτά τα κομμάτια του καλύτερού εαυτού του μόνο όταν είναι μόνος του ή σε μια μικρή και καλά δοκιμασμένη, κατάλληλη φιλική ομάδα.
Αυτή η ανεξαρτησία της κρίσης των εσωστρεφων ανθρώπων και η παντελής έλλειψη συμβατικότητας μπορεί να καταστούν πολύτιμες γνώσεις αν γίνουν σωστά κατανοητές και χρησιμοποιηθούν σωστά .

“Το ταλέντο του ανθρώπου αναπτύσσεται στην απομόνωση, ο πραγματικός του χαρακτήρας όμως, διαμορφώνεται μέσα στις τρικυμίες της ζωής” .
Γκαίτε

,

Leave a Reply

Your email address will not be published.

*