Ο Παραγοντικός υπόκοσμος του ποδοσφαίρου, έχει ονοματεπώνυμο …

ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ/ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ by

Γράφει ο Γιάννης Βασιλακόπουλος

Πάντα ήμασταν Ολυμπιακοί και ήταν Παναθηναϊκοί. Για χρόνια καθόμασταν δίπλα – δίπλα στα παγωμένα τσιμέντα του Καραϊσκάκη κι αργότερα στα πρωτοφανώς – για τότε – πολυτελή και άνετα καθίσματα του Ολυμπιακού Σταδίου. Με ήλιο, με βροχές, με χιόνια –δεν μας ένοιαζε. Αγαπάμε  το ποδόσφαιρο και δεν μας σταματούσε τίποτα αυτές τις μαγικές Κυριακές. Πανηγύρι… Λέγαμε τα «Γαλλικά» μας – κυρίως προς το διαιτητή, αλλά και μεταξύ μας-, ανακαλύπταμε «πέναλτι που δεν δόθηκαν», «πνίγαμε» άλλα αρκεί να τα είχαμε πάρει εμείς κι ύστερα όταν κερδίζαμε έστω και με «μισό – μηδέν, με πέναλτι στο 90’» , η καζούρα στο διπλανό μας πήγαινε σύννεφο. Και συνεχιζόταν με λαιμό κλειστό από τις φωνές στη μπύρα που πίναμε μετά… Πάντα μαζί.  Κι είχε άλλη μια μέρα ζωής, την επόμενη στο γραφείο, ή στο σχολειό. Αυτά τα ντέρμπι Ολυμπιακού – Παναθηναϊκού θυμάμαι κι έτσι λάτρεψα το ποδόσφαιρο, την ομάδα μου και τις Κυριακάτικες αναπνοές πριν το ματς…

Θυμάμαι ακόμη παικταράδες που λατρέψαμε. Αλλά και παράγοντες που γεννούσαν σεβασμό. Θυμάμαι, εγώ ο «γάβρος» να κάνω πυκνή παρέα με τον Νίκο το Βαμβακούλα, το Γιώργο τον Αμανατίδη και τον Πρέντρακ Τζόρτζεβιτς  αλλά να συναντώ και το Σαραβάκο, το Βαγγέλη το Βλάχο και το Γεωργαμλή στη Γλυφάδα – και σε μια δημοσιογραφική αποστολή στο Ξυλόκαστρο  και να συζητάμε ώρες ατελείωτες για την «τρέλα» μας – τη μπάλα…

Θυμάμαι και παράγοντες,  τον Νταϊφά, τον Κόκκαλη και το Βαρδινογιάννη, ανθρώπους σοβαρούς, με ισχύ που πήγαζε από την προσωπικότητα τους και τη ζηλευτή αίσθηση του μέτρου που τους χαρακτήριζε. Θυμάμαι… Την εποχή που ο «βάζελος» φίλος μου ζήλευε που χα τον Αναστόπουλο , τον Ίβιτς, τον Τζόλε ή τον Κοβάσεβιτς κι εγώ δεν δίσταζα να πω   δημόσια πόσο «χαζεύω» ώρες – ώρες με το Ζάετς, το Βαζέχα, το Ρότσα, ή και το Μαύρο, τον Κούδα, το Χατζηπαναγή.  Και τώρα;

Τώρα είναι ένας παράλογος πόλεμος μεταξύ μιας μειοψηφίας χαπακωμένων «οπαδών» υπό το αδιάφορο βλέμμα, ανυπόληπτων και αχόρταγων παραγόντων, άθλιων αφεντικών  των ΠΑΕ που χουν χτίσει έναν δικό τους, βρώμικο, υπόκοσμο. Που νομίζουν ότι μέσα από μεγάλες ομάδες, τις οποίες οι υγιείς φίλαθλοι λατρεύουν, αλλά οι άρρωστοι απλώς χειραγωγούνται μέσα στην άμορφη και άνοη μάζα, θα «χτίσουν» πολιτικούς δρόμους επιρροής, θα ξεπλύνουν τις παρανομίες τους και εν τέλει θα γλυτώσουν το μόνο μέρος που θα έπρεπε να βρίσκονται – τη φυλακή. Και επεκτείνονται. γάζουν εφημερίδες, με αλήρωτους δημοσιογράφους, για να εκβιάζουν την όποια κυβέρνηση, αγοράζουν ΜΜΕ, “χτίζουν”  fake news. Τους βολεύει ο «πόλεμος» κι αδιαφορούν για συνέπειες και θύματα. Επενδύουν στα κτηνώδη  ένστικτα των  ανεγκέφαλων  υπανθρώπων που χειραγωγούν κι ύστερα αναλώνονται σε ένα επικοινωνιακό παιχνίδι που καταστρώνουν οι ίδιοι και εκχωρούν «θεσμικό» ρόλο σε στρατολογημένους υπανθρώπους. Κι αν κάπου υπάρχει η ευθύνη της Πολιτείας σ αυτό είναι που δεν απενεργοποιεί με όποιο κόστος και τρόπο, θεσμικά και μόνιμα όμως, αυτά τα βρώμικα αφεντικά των ΠΑΕ. Έτσι μόνο το πιο πολύτιμο περιττό πράγμα στον κόσμο, όπως χαρακτήριζε το ποδόσφαιρο, ο τεράστιος Γιάννης Διακογιάννης, θα ξαναπάρει τη θέση που του αξίζει στη  χώρα μας, τον τόπο του αστείρευτου ταλέντου και της αυτοκαταστροφής. Κι ο παραγοντικός υπόκοσμος των «μεγαλομετόχων» των  ΠΑΕ έχει ονοματεπώνυμο…

Leave a Reply

Your email address will not be published.

*