Νίκος Καραγεώργης : Ένας Εργάτης της τέχνης, που δε συμβιβάζεται…

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ/ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ by

Γράφει ο Γιάννης Βασιλακόπουλος

Μέρα (σκοτεινής} μνήμης, μέρα που θα έπρεπε να μας διδάσκει η σημερινή. Βλέπω ξανά και ξανά το «Μεγάλο μας Τσίρκο» του Καμπανέλη, εκεί που η Τζένη, ο Κώστας, ο Διονύσης κι ο Κρητικός Ημίθεος Ψαρονίκος, φώναξαν, ένα βροντερό  «Φτου ξελευτερία» σε έναν ολόκληρο λαό από το σανίδι του Θεάτρου Αθήναιον.  Ναι… Το θέατρο είναι λύτρωση… Η τέχνη είναι ελεύθερη σκέψη – και πάντα, η ελεύθερη σκέψη είναι δύναμη… Επιλέγω να μιλήσω σήμερα από εδώ όχι για ένα, αλλά με ένα Ελεύθερο πνεύμα του σύγχρονου Ελληνικού θεάτρου. Γιατί, όταν αναφέρεσαι σε κάποιους ανθρώπους, κάθε αράδα, έστω και μιας πρόζας, μιας αφήγησης, είναι διάλογος που σε κάνει πιο σοφό. Ένας τεχνίτης του σανιδιού, ένας εργάτης της τέχνης, ένας αγωνιστής της ζωής, είναι σημερινός πρωταγωνιστής. Κυρίες και κύριοι, ο Νίκος Καραγιώργης…

Να, τι θα πει, στην πραγματικότητα  «αγαπώ το θέατρο», όχι ως υλική πλουτοπαραγωγική πηγή, αλλά ως τέχνη . Όταν ο Νίκος πρωταγωνίστησε στο αριστουργηματικό   “Λεντς” του Γκέοργκ Μπύχνερ, μαζί με τον κορυφαίο Ζαχαρία Ρόχα και μια πλειάδα πολύ καλών ηθοποιών το έκανε , γιατί είχε να πει πράγματα.  Και το έκανε σε όλες του, σχεδόν, τις επιλογές – μ αυτόν, ακριβώς το στόχο. Να έχει να πει κάτι, έστω και χωρίς να λούζεται από τα, πολλές φορές παραμορφωτικά φώτα της show biz …

Θα μπορούσε να επαναπαυθεί σε αυτά. Είναι μάστορας της υποκριτικής, ωραίος άντρας πασίγνωστος ηθοποιός που τον σταματά στο δρόμο απλός κόσμος, τον χαιρετά και τον επαινεί. Δεν το έκανε ποτέ… Φρόντιζε να προσθέτει στους χαρακτήρες που υποδύεται, στο θέατρο, το σινεμά και στην τηλεόραση… Από νεαρός ηθοποιός στον «Καπνισμένο Ουρανό» και γιατρός στον «Καριωτάκη», ως «Άγνωστος» στον «Ανώνυμο Αποστολέα»  ο Νίκος υπηρετεί με ιδανικά την τέχνη του.  Παλεύει για το συνάδελφο και γενικά για τον συνάνθρωπο.  Δύσκολα τα πράγματα για τους πραγματικούς πρίγκιπες του θεάτρου- κι ο Νικόλας, το χει βιώσει στο πετσί του… Για αυτό και δεν δίστασε ποτέ να βγει στο μεροκάματο, ακριβώς για να υπηρετεί την τέχνη του χωρίς να συμβιβάζεται.  Σερβιτόρος στο Κουκάκι, τραγουδιστής, σε ένα κουτούκι στο Νέο Κόσμο και οικοδομή… Αλλά πάντοτε τεράστιος ηθοποιός και ασυμβίβαστος στις ανθρωποκεντρικές αρχές του…

Μια μέρα, πέρασα το κατώφλι, των γραφείων του Σ. Ε. Η. Είχαμε κανονίσει συνέντευξη. Έβγαλα από την τσέπη μου ένα πακέτο camel άφιλτρο και το ακούμπησα στο τραπέζι …Ο Νικόλας βούρκωσε… Η εικόνα του μεγάλου Κώστα Καραγιώργη, ενός ηθοποιού χαμένου πρόωρα που όμως πριν φύγει, στην κυριολεξία, πάνω στο σανίδι άφησε τεράστιο καλλιτεχνικό αποτύπωμα,  πλανήθηκε για λίγες στιγμές στο χώρο. Το camel άφιλτρο ήταν η μάρκα του πατέρα του.

Ο ξεχωριστός ζεν πρεμιέ, των δεκαετιών του’ 70 και του’ 80 κληροδότησε στο Νικόλα, ένα ανυπέρβλητο ταλέντο, την  αγάπη για τον άνθρωπο κι ένα όνομα βαρύ σαν ιστορία, που ο γιος του, το χει κρατήσει ψηλά, στο σανίδι και την οθόνη- χωρίς, ποτέ να το εκμεταλλευτεί. Δεν έγινε ποτέ ο επαναπαυμένος γιος, ενός μεγάλου πρωταγωνιστή του θεάτρου. Γιατί, ο Νίκος, είναι ο ίδιος ένας μεγάλος ηθοποιός. Εργάτης του θεάτρου και του κινηματογράφου και αγωνιστής της ζωής, βάζει τώρα ‘’πλάτη’’ και στο στίβο των δημοτικών εκλογών στο πλάι του Νίκου Σοφιανού. Πάντοτε με τον ίδιο γνώμονα. Την προσφορά στον άνθρωπο…

Leave a Reply

Your email address will not be published.

*