ΚΩΣΤΑΣ ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ – Δημοσιογράφος / Υποψήφιος Ευρωβουλευτής ΣΥΡΙΖΑ: «Φιλοδοξώ να βοηθώ τους ανθρώπους, όσο κι από όπου μπορώ»

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ/ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ/ΠΟΛΙΤΙΚΗ/ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ by

«

Συνέντευξη στον ΓΙΑΝΝΗ ΒΑΣΙΛΑΚΟΠΟΥΛΟ

Ο Κώστας Αρβανίτης είναι ένας άνθρωπος που δεν «κρύφτηκε» ποτέ. Δημοσιογράφος , γραφιάς, ρεπόρτερ που δεν δίστασε σε καμιά συγκυρία να πάρει θέση απέναντι στα πράγματα, χωρίς να τη «μακιγιάρει» ή να τη στρογγυλεύει, ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές, την ώρα εκείνη που πλήρωνε, για αυτό, βαρύ προσωπικό τίμημα. Υποψήφιος ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, όχι από κάποια πολιτική φιλοδοξία, αλλά πιο πολύ από μια φιλοσοφική και πραγματική αγωνία για την κοινωνία της Ελλάδας και τις Ευρώπης. Ο ίδιος, άλλωστε, δρά βιωματικά και στη δημοσιογραφία  κι έτσι φιλοδοξεί να δρα και στο νέο μετερίζι. Διότι, πολύ απλά, δεν ξέκοψε ποτέ από την κοινωνία, όντας κοντά στους αδύναμους, αλλά και έχοντας ζήσει κι ο ίδιος σκληρές στιγμές, ανεργίας ή καθημερινών δυσκολιών. Αν μη τι άλλο, η κουβέντα μαζί του, έχει πάντοτε ενδιαφέρον.

Μιλώντας σε έναν συνάδελφο αλλά κι έναν άνθρωπο που, όχι μόνο λόγω της συχνότητας της τηλεοπτικής του εκπομπής, αλλά κυρίως λόγω του τρόπου με τον οποίον επικοινωνεί με τον κόσμο, πράγματι έχει μπει πολλές φορές στα σπίτια μας, θα θελα να ρωτήσω ευθέως: Κώστα, πως προέκυψε η υποψηφιότητα στις Ευρωεκλογές; Είναι ένα οριστικό πέρασμα στην «απέναντι όχθη» ή ένα πεδίο προσφοράς ;  Και πως αυτή μπορεί να γίνει πιο συγκεκριμένη;

  • Δεν είναι άλλη όχθη για όσους από μας  έπαιρναν και παίρνουν  θέση στα γεγονότα, στις αντιπαραθέσεις, στη ζωή. Άλλωστε πολλές φορές υπήρξε και το ανάλογο «φιλοδώρημα» καθώς λόγω θέση ή στάσης, βρισκόμασταν εκτός εργασιακού περιβάλλοντος. Μέναμε δηλαδή χωρίς δουλειά. Μου έχει συμβεί όπως και σε άλλους φυσικά αρκετές φορές και αυτό δεν ήταν αποτέλεσμα της γενικής πολιτικής θέσης -Αριστερά- αλλά λόγω συγκεκριμένης στάσης σε περιφερειακό θέμα.

Παράδειγμα η  αντίσταση των πολιτών στην Κερατέα, στη Χαλκιδική, σε μια μεγάλη απεργία όπως στην Χαλυβουργία ή ακόμα και στα γεγονότα με την δολοφονία του Γρηγορόπουλου. Εγώ δημοσιογράφος είμαι. Ένας ρεπόρτερ. Ένας γραφιάς του πραγματικού, της ιστορίας που εξελίσσεται μπροστά ή πίσω από τα μάτια μου. Απλά δέχτηκα την πρόσκληση, γιατί είναι ιστορική η πρόκληση για την Δημοκρατία και την Αριστερά. Όσο μπορώ. Όπως μπορώ. Με αυτή την ματιά που εργάστηκα και γι αυτή την στάση που κρίθηκα και κρίνομαι από τη διαρκή έκθεσή μου στους ανθρώπους.

 Τη στιγμή ακριβώς που ο συνάδελφος Κώστας Σκουλάς ανακοίνωσε το όνομα σας, ως υποψηφίου Ευρωβουλευτή αποχαιρετίσατε ευγενικά τους τηλεθεατές και αποχωρήσατε από το πλατώ. Θα ήθελα αν θέλετε να μου σχολιάσετε τη στάση άλλων συναδέλφων, εντός ή εκτός εισαγωγικών, οι οποίοι ενώ το όνομα τους κυκλοφορούσε ως εν δυνάμει υποψήφιοι και αυτοί εξακολουθούσαν ή εξακολουθούν να «πουλάνε αντικειμενική ενημέρωση…».

  • Έχετε ήδη απαντήσει. Νομίζω ότι δεν είναι σωστό απέναντι και στους υποψηφίους του ίδιου ψηφοδελτίου. Θα μπορούσα να παραμείνω στην θέση μου βάσει του νόμου για πολλές μέρες ακόμα. Από την στιγμή που αποδέχτηκα την τιμητική πρόταση, για μένα ήταν μονόδρομος.

Σας ανησυχεί το ενδεχόμενο αύξησης της επιρροής της ακροδεξιάς, στην Ευρώπη και σε ποιο βαθμό, μπορεί κατά την άποψη σας, μπορεί να απαντήσει σ αυτό το κακό ενδεχόμενο, η συμπόρευση των προοδευτικών δυνάμεων, στην προσπάθεια για την οποία πρωτοστατεί ο Αλέξης Τσίπρας; Κινδυνεύει ο ΣΥΡΙΖΑ με ΠΑΣΟΚοποίηση, παλαιού τύπου;

  • Θα με φόβιζε η Πασοκοποίηση νέου τύπου. Και φυσικά αυτό δεν πρόκειται να γίνει. Διότι τα τελευταία χρόνια, η ελληνική σοσιαλδημοκρατία από τον κ.Σημίτη μέχρι και  σήμερα με την κυρία Γεννηματά έχουν κάνει το χώρο αυτόν να φαντάζει, ως «προοδευτική» φράξια της πιο σκληρής νεοφιλελεύθερης δεξιάς. Και το ΚΙΝΑΛ δεν έχει πάρει, είτε γιατί δεν μπορεί , είτε γιατί δε το αφήνουν να μπορέσει, τα μηνύματα της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας που κάνει ανοίγματα στην Αριστερά και φυσικά στον Αλέξη Τσίπρα.  Η Δεξιά του κυρίου Βέμπερ του κυρίου Σαμαρά και φυσικά του κύριου Μητσοτάκη καθώς και η ηττημένη στην Ευρώπη σοσιαλδημοκρατία φέρουν την απόλυτη ευθύνη για την άνοδο της ακροδεξιάς διότι υιοθέτησαν σε απόλυτο βαθμό την ατζέντα της. Οι σοσιαλδημοκράτες συμβιβάστηκαν και το πλήρωσαν εκλογικά εκτός από την Ισπανία  και την Πορτογαλία που έστριψαν το τιμόνι αριστερά. Η ακροδεξιά, για να το ξεκαθαρίσω και ως ατζέντα πολιτικού περιεχομένου, αλλά και ως  δράση και στάση είναι η εμπροσθοφυλακή και η βαθιά ψυχή της νεοφιλελεύθερης δεξιάς. Στην ίδια πολυκατοικία είναι και το ασανσέρ επικοινωνεί με όλα τα διαμερίσματα ακόμα και με τα υπόγεια του φασισμού. Και να τονίσω με την ευκαιρία και αυτό για τους λεγόμενους «αντισυστημικούς» ακροδεξιούς και φασίστες. Ποτέ δεν αμφισβήτησαν, αντιθέτως, την άδικη κατανομή του πλούτου. Οι «αντισυστημικοί» είναι οι πιο σκληροί καπιταλιστές. Είναι η δύναμη κρούσης απέναντι στους εργαζόμενους και στα φτωχά λαϊκά στρώματα.

Μέσα από τη δράση σας στο ΚΕΘΕΑ, αισθάνομαι πως αντιμετωπίζετε με ιδιαίτερη ευαισθησία τις ασθενείς κοινωνικές ομάδες…  Είναι όμως φιλόξενες οι πόλεις μας, η χώρα μας, ακόμα και το θεσμικό πλαίσιο, σε Ελλάδα και  Ευρώπη, για ΑΜΕΑ, τοξικομανείς, οροθετικούς κλπ;

  • Οι πολιτικές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ καθώς και η κυρίαρχη νεοφιλελεύθερη πολιτική της Ε.Ε. έκαναν ολόκληρους λαούς «ευπαθείς κοινωνικές ομάδες» . Φτωχοποίησαν έναν ολόκληρο λαό και μετά ποινικοποίησαν την φτώχεια του. Η αντιμετώπιση των ευάλωτων κοινωνικών ομάδων είναι ένα ζήτημα που δε λύνεται στο πόδι. Ομως, αισθάνομαι ότι, τα βήματα που πρέπει να ακολουθήσουμε, ένα ένα, είναι: αρχικά να “απεξαρτήσουμε” τους πολίτες από τη λογική του “εμείς και οι άλλοι”. Αυτοί “οι άλλοι” είναι φίλοι μας, σύντροφοί μας, παιδιά μας. Ο πολιτισμός μας, μάς επιβάλλει να τους βλέπουμε σαν ανθρώπους που χρειάζονται υποδομές αρωγής, δίκτυα φροντίδας και – κυρίως – αυτή την περίφημη “ευαισθητοποίηση” του γενικού πληθυσμού στην παρουσία τους. Δείτε αυτό: οι άνθρωποι με ειδικές ανάγκες είναι αόρατοι για ένα μεγάλο κομάτι των συνανθρώπων μας. Αυτών που παρκάρουν στις ράμπες, καταλαμβάνουν τα πεζοδρόμια, αφήνουν τα δίτροχά τους πάνω στους οδηγούς όδευσης τυφλών. Αν δεν ξεκινήσουμε από την εκπαίδευση των αρτιμελών, θα έχουμε αποτύχει πριν ακόμα ξεκινήσουμε οποιοδήποτε μεγαλεπήβολο σχέδιο νέων θεσμικών πλαισίων.
  • Ολα αυτά που είπα, θα μπορούσα να τα έχω πει και με μια μόνο λέξη. Πολιτισμός. Τον έχουμε. Επαιρόμαστε γι’ αυτόν. Καιρός είναι να τον εντάξουμε στην καθημερινότητά μας.
  •  

Leave a Reply

Your email address will not be published.

*