“Αυτά τα μονοπάτια είναι μόνο δικά σου”! Του Θοδωρή Ζώτου

ΚΟΙΝΩΝΙΑ/ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ/ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ by

Λίγες σκέψεις πάνω στο καταπληκτικό ποίημα του Μάνου Ελευθερίου:

” Και πήρες του καιρού τ’ αλφαβητάρι
και της αγάπης λόγια φυλαχτό,
για να βρει πάλι ρίζα το χορτάρι
και πήρες την ελπίδα και τη χάρη,
ψηλά να πας να χτίσεις κιβωτό
με την ελπίδα μόνο και τη χάρη… “

Κάποιοι μπορούν να χτίσουν μόνο με την ελπίδα και τη χάρη, οι υπόλοιποι, συνεχίζουν να ζουν παρασιτικά, περιμένοντας με …ορατή ανυπομονησία τις αλυσίδες που θα τους ξαναδέσουν μετά από λίγο καιρό …δραπέτευσης”

“Σε βρήκα ξαφνικά σημαδεμένο
να σ’ έχει ο κάτω κόσμος ξεγραμμένο
κι ο πάνω κόσμος να ‘ναι οι τροχοί
που σ’ έχουν στα στενά κυνηγημένο…”

Ανελέητα κυνηγητά, όμως εσύ τους ξεγελάς, ο κόσμος γύρω σου απλά ο τροχός που όλο γυρίζει να σε φτάσει, να σου κόψει τα φτερά, όμως δεν μπορεί.

|” Μα πως να μην ξεχάσεις την αυλή σου
και την παλιά τη γνώμη καθενός,
όσους κρυφά περπάτησαν μαζί σου
να σημαδεύουν πάλι τη ζωή σου
και να σαι το πουλί κι ο κυνηγός
στις μαύρες λαγκαδιές του παραδείσου..”

Εκείνοι που περπάτησαν μαζί σου, απλά σε εγκατέλειψαν, η μοναξιά σε ακολουθεί σε κάθε σου βήμα, όμως μένεις όρθιος, Σημαδεύουν την ζωή σου αλλά δεν μπορούν να την φτάσουν γιατί είσαι εκ των προτέρων σημαδεμένος.

” Κρυφά και φανερά σ’ ακολουθούνε
οι συμμορίες κι οι βασανιστές
και ψάχνουν μέρα – νύχτα να σε βρούνε,
μα δεν υπάρχει δρόμος να διαβούνε
γιατί ποτέ δεν ήταν ποιητές,
το χώμα που πατούν να προσκυνούνε.”.

Οι συμμορίες και οι βασανιστές μπορεί να ναι δίπλα σου, όμως δεν μπορούν να διαβούν τον δρόμο σου, γιατί αυτά τα μονοπάτια είναι μόνο δικά σου!!!

Leave a Reply

Your email address will not be published.

*